W kontekście funkcjonowania systemu kaucyjnego na terenie Polski nasuwają się pytania dotyczące kierunku przepływu generowanych zysków. Jak zauważono, korporacje takie jak Lidl, Kaufland, Heineken, PepsiCo czy Coca-Cola, będące podmiotami o międzynarodowym kapitale, mają możliwość czerpania znaczących korzyści finansowych z funkcjonowania mechanizmu kaucyjnego w Polsce.
Szczególną uwagę przykuwa tzw. „float finansowy”, czyli zasoby generowane przez niezwrócone kaucje oraz środki tymczasowo pozostające w obiegu systemu do momentu powrotu do konsumentów. W Polsce wykorzystanie tych środków wydaje się różnić od praktyk stosowanych w innych krajach, gdzie zazwyczaj są one przeznaczane na wsparcie krajowych inicjatyw środowiskowych lub inwestowane w rozwój recyklingu.
Obecnie w Polsce operatorami systemu kaucyjnego są często spółki należące do wielkich międzynarodowych koncernów, co pozwala przypuszczać, iż część zysków może być legalnie transferowana za granicę poprzez rozmaite konstrukcje finansowe, takie jak dywidendy, opłaty licencyjne czy usługi zarządcze.
Przekazanie części środków finansowych poza granice kraju może budzić wątpliwości co do faktycznych korzyści ekologicznych i ekonomicznych dla Polski jak również dla jej obywateli, którzy stają się uczestnikami systemu poprzez opłacanie kaucji za opakowania.
Reasumując, istnieje ryzyko, że polski system kaucyjny, choć oficjalnie promowany jako środek ochrony środowiska, staje się narzędziem umożliwiającym przekierowanie finansów do zagranicznych koncernów, co rodzi pytanie o realne korzyści dla polskiego interesu publicznego.
