12 maja obchodzony jest Międzynarodowy Dzień Pielęgniarek, a kilka dni wcześniej — 8 maja — Dzień Polskiej Położnej. Z tej okazji cztery pracownice szpitala w Stargardzie podzieliły się refleksjami, na oficjalnej stronie miasta, na temat swojej codziennej pracy, emocji towarzyszących opiece nad pacjentem oraz potrzeb środowiska medycznego.
Rozmówczynie to pielęgniarki Agnieszka Tuziemska, Alina Legier i Ewa Tomczak-Bylińska oraz położna Irena Chmurak. Wszystkie panie pracują na oddziałach szpitala przy ul. Wojska Polskiego 27. Opisały swoje główne obowiązki, role w zespole terapeutycznym oraz sytuacje, które wpływają na ich codzienne funkcjonowanie zawodowe.
W wypowiedziach podkreślono, że współczesne pielęgniarstwo łączy wysoką odpowiedzialność z wiedzą medyczną. Jak zauważyła Alina Legier: „Pielęgniarstwo to połączenie dużej odpowiedzialności z wiedzą medyczną. Fascynujące jest, że można być ekspertem od procedur, a jednocześnie dawać realne wsparcie pacjentom. Pomaganie ludziom wiąże się z ogromną satysfakcją. Nawet w trudniejszych momentach dobre słowo, uśmiech i wdzięczność pacjenta pozwalają poczuć, że jestem we właściwym miejscu.”
Położna Irena Chmurak wskazała na najważniejsze i najbardziej emocjonalne momenty swojej pracy: „Najcudowniejszy jest udany poród. Kiedy widzę radość rodziców, często łzy wzruszenia, jest to dla mnie największa satysfakcja. Jeśli pacjenci są szczęśliwi, ja również jestem szczęśliwa.” Jednocześnie przyznała, że w praktyce zawodowej zdarzają się także trudne, traumatyczne sytuacje: „Najgorsza sytuacja jest wtedy, kiedy na sali porodowej zapada cisza. Nie słyszymy serduszka dziecka. To najtrudniejszy czas dla każdej położnej. Przeżywamy tę tragedię razem z pacjentką, a później jeszcze długo analizujemy całą sytuację.”
Rozmówczynie poruszyły również temat potrzeb środowiska pielęgniarskiego i położniczego. Alina Legier wymieniła konkretne oczekiwania: „Potrzebujemy siły, która pozwala po ciężkich dyżurach wrócić kolejnego dnia na oddział z dobrą energią. Ważne jest również docenienie ze strony pacjentów.” W podobnym tonie wskazano na znaczenie zdrowia i wytrwałości jako podstawowych zasobów niezbędnych do wykonywania zawodu.
W relacjach pracownic szpitala pojawiły się odniesienia do zmian w pracy pielęgniarek i położnych na przestrzeni lat, w tym większego nacisku na procedury medyczne i specjalistyczną wiedzę przy jednoczesnym utrzymaniu funkcji wsparcia emocjonalnego dla pacjentów. Szczegółowe porównania z praktyką sprzed kilkudziesięciu lat nie zostały w rozmowach rozpisane, jednak rozmówczynie podkreśliły rosnące wymagania merytoryczne i odpowiedzialność zawodową.
Działalność pielęgniarek i położnej w stargardzkim szpitalu obejmuje zarówno aspekty techniczne i proceduralne opieki medycznej, jak i opiekę psychospołeczną nad pacjentami i ich bliskimi. W relacjach powtarzały się motywy satysfakcji z udanej opieki oraz konieczności radzenia sobie z trudnymi wydarzeniami. Wskazywane potrzeby — siła fizyczna i psychiczna, zdrowie oraz docenienie ze strony pacjentów — są elementami, które według rozmówczyń wpływają na jakość opieki i możliwość dalszego zawodowego działania.