W Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowano dokument zatytułowany “Krajowy Plan Odbudowy Zasobów Przyrodniczych”. W rozdziale poświęconym zapylaczom znajduje się Środek Nr 5 opisany jako “Ograniczenie negatywnego wpływu hodowli pszczoły miodnej na populacje dzikich zapylaczy”.
Według przekazanej informacji, zalecenia zawarte w tym rozdziale obejmują m.in. ograniczenie liczby uli w określonych typach powierzchni — wskazywane są lasy, parki narodowe, obszary Natura 2000 oraz tereny miejskie — oraz zwiększenie kontroli nad lokalizacją i intensywnością hodowli. Dokument ma na celu zmniejszenie wpływu hodowli pszczoły miodnej na dzikie populacje zapylaczy poprzez modyfikację praktyk utrzymania pasiek.
Autor informacji zaznacza, że obszary sieci Natura 2000 zajmują około 20% powierzchni Polski, co potencjalnie obejmuje znaczną część terytorium, gdzie mogą obowiązywać dodatkowe ograniczenia. W komunikacie przypomniano również, że Polska zgłasza około 2 000 000 rodzin pszczelich i znajduje się w czołówce krajów europejskich pod względem liczebności pasiek. Pszczelarstwo ma charakter gospodarczy oraz odgrywa rolę w zapylaniu sadów i upraw polowych.
Środowisko pszczelarskie, cytowane w przekazanej informacji, wskazuje na brak przeprowadzonych konsultacji z branżą przy opracowywaniu lub wdrażaniu proponowanych zmian oraz przypomina o rozdziale kompetencji: Ministerstwo Klimatu ma być odpowiedzialne za kwestie związane z ochroną dzikich zapylaczy, a Ministerstwo Rolnictwa za kwestie dotyczące pszczoły miodnej. Informacja podnosi też kwestię potrzeby skoordynowanego dialogu między resortami.
Dokument wymienia cele ochrony dzikich zapylaczy jako uzasadnienie dla Środka Nr 5. Szczegóły dotyczące zakresu ograniczeń, mechanizmów egzekwowania, harmonogramu wdrożenia oraz sposobu prowadzenia konsultacji nie zostały określone w przekazanych materiałach. Przedstawiciele branży apelują o przedstawienie konkretnych kryteriów oraz analizy skutków gospodarczych i ekologicznych przed wprowadzeniem zmian.
Dalsze informacje, oficjalne stanowiska ministerstw oraz szczegółowe wyjaśnienia dotyczące planowanych działań mogą być istotne dla oceny skutków zaproponowanych rozwiązań. Branża pszczelarska i organizacje ochrony przyrody wskazują na potrzebę dialogu i analiz naukowych, które pozwolą ocenić równowagę między ochroną dzikich zapylaczy a utrzymaniem produkcji miodu i funkcji zapylającej pszczół miodnych.